Οι φοιτήτριες των ανθρωπιστικών επιστημών μένουν εκτός της εκπαίδευσης ψηφιακών δεξιοτήτων και οι μαρτυρίες γυναικών για τη σύγκρουση δεν καταγράφονται. Το έργο αντιμετωπίζει και τα δύο ταυτόχρονα.
Οι γυναίκες παραμένουν μικρή μειονότητα στους ειδικούς και στους φοιτητές ΤΠΕ στη Νότια Ευρώπη και τα Δυτικά Βαλκάνια. Τα στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για χάσμα αυτοπεποίθησης και όχι δεξιοτήτων — πιο έντονο στους μη-STEM κλάδους, όπου η εκπαίδευση ψηφιακών δεξιοτήτων απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό από τα προγράμματα σπουδών.
Τα πανεπιστήμια των χωρών-εταίρων στερούνται ενός επικυρωμένου παιδαγωγικού μοντέλου που ενσωματώνει τα εμβυθιστικά μέσα στα προγράμματα σπουδών των ανθρωπιστικών επιστημών με τρόπο που έχει ευαισθησία ως προς το φύλο, δεοντολογική βάση και μετρήσιμα αποτελέσματα.
Εταίροι στην Ελλάδα, τη Σερβία και την Κύπρο εργάζονται σε περιοχές με ζωντανή μνήμη σύγκρουσης και εκτοπισμού ή κοντά σε αυτές. Οι μαρτυρίες των γυναικών που έχουν επηρεαστεί υποεκπροσωπούνται συστηματικά στο ψηφιακό πολιτιστικό αρχείο.
Πριν ξεκινήσει η διδασκαλία, μελετάμε πού βρίσκεται πραγματικά η ψηφιακή αυτοπεποίθηση των φοιτητών και φοιτητριών των ανθρωπιστικών επιστημών σε Κύπρο, Νορβηγία, Ελλάδα και Σερβία.
Μεθοδολογία προφορικής ιστορίας, ψυχολογική προετοιμασία, παραγωγή VR/360° και ψηφιακή αρχειοθέτηση, συγκεντρωμένα και δοκιμασμένα πριν φτάσουν στην τάξη.
Μια πρακτική εκδήλωση εκπαίδευσης στην Αθήνα προετοιμάζει συντονιστές/-τριες από τις τέσσερις χώρες να υλοποιήσουν το πρόγραμμα σπουδών με τους δικούς τους φοιτητές και φοιτήτριες.
Το πρόγραμμα σπουδών υλοποιείται παράλληλα και στις τέσσερις χώρες, με κάθε ομάδα να καταγράφει στη συνέχεια πραγματικές μαρτυρίες τοπικών γυναικών που έχουν επηρεαστεί από σύγκρουση και εκτοπισμό.
Η εφαρμογή VR που θα φιλοξενήσει το ολοκληρωμένο αρχείο, αναπτυγμένη και δοκιμασμένη σε στάδια — από το πρώιμο πρωτότυπο έως μια δωρεάν, δημόσια έκδοση.
Τα ευρήματα δημοσιεύονται ελεύθερα, παράλληλα με δημόσιες εκθέσεις σε κάθε χώρα-εταίρο και μια τελική εκδήλωση στην Κύπρο.
Η παραγωγή VR, η μεθοδολογία της προφορικής ιστορίας και οι πρωτοβουλίες για την ισότητα των φύλων υπάρχουν χωριστά στην ευρωπαϊκή ανώτατη εκπαίδευση. Το HerStory in VR είναι το πρώτο που τα συνδυάζει: η φοιτήτρια δεν μαθαίνει την παραγωγή VR ως αφηρημένη δεξιότητα και ξεχωριστά την προφορική ιστορία — αποκτά ψηφιακή παραγωγική ικανότητα δίνοντας μόνιμη φωνή σε μια γυναίκα της οποίας η ιστορία θα έμενε αλλιώς ακαταχώριστη. Το εκπαιδευτικό και το πολιτιστικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο αντικείμενο.